Tida...

Det heiter seg at tida ikkje går, men at ho kjem. Det kan nok vere sant. Men i det siste har det kome så altfor lite tid min veg. Eg berre nemner det...

Hei hei hå, nå tar vi skolesekken på...

Prøve å lære meg ein ny morgonsong som klassa mi kan. Men eg heng litt etter. Veit ikkje om eg har dei første orda rett ein gong...I tillegg kan dei teikn (som i teiknspråk) til teksten, og då er eg totalt satt på sidelina. Eg har mykje å lære av mine søte små.

Jepp, både tid, tankar og energi går med til kun ein ting den siste tida: elevane mine som eg nettopp har blitt kontaktlærar for. Møtte dei for første gong på mandag, og det var jo kjekt. Dei er mange, ulike, unike, sjarmerande, fulle av energi og påfunn. Mykje kjekt, mykje nytt, mykje slitsomt, mykje å tenke på og mykje å gjere. Føler eg køyrer ei sliten-glad-trøytt-optimistisk-livredd-stressa-positiv-berg-og-dal-bane der eg eigentleg ikkje har kontroll. Men trivst godt, både blant kollegaer, elevar og omgivnader. Livet er godt, om enn litt einsformig (ok, litt uklar her: dagane er ganske varierande, men dei handlar kun om ein ting: jobben. Berre spør Emma...)

Håpar alle andre lesarar av bloggen min (trur eg er oppe i 6 som har stått fram no - hurra for dykk!) også har det bra. Lykke til til Siril og Ingvill som er i samme båt som meg. Bere vent; snart har me og litt meir kontroll på ting!

Neste innlegg skal bli litt meir interessant og sånn, men akkurat no så har eg så lite å kome med. Lite å gi, liksom. Men eg er her, eg lever og eg oppdaterer bloggen min, om enn på ein litt keisam måte.

So long, my friends!